Travesía do macizo de Ancares: teitos de colmo e ursos

Travesía do macizo de Ancares: teitos de colmo e ursos

O macizo de Ancares é un dos espazos máis salvaxes, míticos e ben conservados de toda Galicia. Falar desta zona é facelo de vales profundos, montañas que superan os dous mil metros de altitude na vertente leonesa e unha cultura paleica que se mantén viva nas súas tradicións. Esta ruta de sendeirismo non é un simple paseo; é unha inmersión na esencia máis antiga do noroeste peninsular.

A travesía polo macizo de Ancares é unha experiencia que tenta o máis experimentado sendeiro. Trátase dun percorrido que vai de val en val, conectando pequenas aldeas de montaña onde o tempo semella terse detido. Pero se por algo destaca esta ruta é polos seus dous grandes protagonistas silvestres: a arquitectura tradicional dos teitos de colmo (cubertas vexetais) e a presenza maxestosa, pero esquiva, do oso pardo (Ursus arctos).

Descrición da ruta

A nosa aventura comeza na localidade de Suárbol, un núcleo que xa nos anuncia a transición entre o mundo leonés e o galego. O camín arrinca tomando a pista forestal que se adentra no val do río de Balouta. O principio é doce, acompañado polo son da auga e pola sombra de carballos e bidueiros centenarios. A medida que gañamos altitude, a vexetación vaise facendo máis baixa, dándolle paso á rocha e ao piorno.

Ofertas de viaje a Galicia

Ahorra un 25% o más en tu alojamiento — hasta un 25% de descuento

Ver en Expedia →

O primeiro gran fito da travesía é a chegada á aldea de Balouta. Este pequeno enclave é un auténtico museo etnográfico ao aire libre. A súa fame vénlle por conservar un conxunto de construcións tradicionais que aínda manteñen os teitos de colmo. Ver estas cabanas, pallotas e hórreos cubertos de palla de centeo é viaxar séculos atrás. O colmo, ben apiloado e suxeito por pedras e madeira, non só illa do frío extremo, senón que se funde coa paisaxe dunha forma orgánica que结果的 enche o olledo de maxia.

Tras reposar en Balouta, o camín enfróntase ao «xorde», a subida cara ao Pico Cuiña, o teito galego dos Ancares con 1.987 metros. O esforzo físico redímase cunha pendente forte pero firme. Ao chegar ao cumio, as vistas son simplemente sobrecogedoras. A esquerda, os Picos de Europa asoman as súas cabezas nevadas; abaixo, os vales galegos e leoneses debuxan un labirinto verde. A partir de aquí, a travesía continua polo fío da serra, baixando cara a Villar de Vildas, outra xoia arquitectónica onde os teitos de colmo seguen sendo os protagonistas do paisaxe doméstico.

A parte final da descenda lévanos a través de bosques de abeleiras e fragas húmidas. É neste ambiente sombrizo e silencioso onde a mente viaxa cara ao noso segundo gran protagonista: o oso pardo. Aínda que avistalo é unha lotería reservada a moi poucos afortunados, a súa presenza é palpable. O macizo de Ancares é un corredor ecolóxico vital para a subpoboación cantábrica destes plantígrados. Pegadas, excrementos ou pelos enganchados nas polas son as testemuñas mudas do seu paso. O sendeiro sente un respeito reverencial cara a el; camiñamos pola súa casa, polo que a tranquilidade e o silencio son obrigatorios.

Datos técnicos da travesía

• Distancia: A rota circular ou lineal adaptable ten aproximadamente 16 a 20 quilómetros, dependendo do punto exacto de inicio e as variacións que se poidan tomar nos camín de montaña.
• Dificultade: Alta. Non é unha ruta para principiantes. A dificultade vén marcada polo forte desnivel acumulado (superior aos 1.000 metros), a lonxitude do percorrido e a falta de sombra en zonas altas, o que pode ser moi castigador nos meses de verán.
• Duración: Entre 6 e 8 horas de marcha efectiva, dependendo do ritmo do grupo e das paradas para fotografar ou admirar as vistas e a arquitectura dos teitos.

Puntos de interese na ruta

1. Os Teitos de Colmo: Como xa adiantamos, as cubertas vexetais das construcións en Balouta e Villar de Vildas son o seu máximo expoñente. Esta técnica construtiva, hoxe en perigo de extinción pero felizmente protexida e restaurada en moitas ocasións, é unha marabilla da arquitectura popular que xogou cun materials que oferece a propia natureza.
2. Pico Cuiña (1.987 m): É unha das símbolos dos Ancares leoneses/galegos. O seu cumio ofrece unha das mellores panorámicas de toda a cordilleira Cantábrica. A sensaciión de dominar os vales circundantes é única.
3. Alto de Coto: Un miradoiro natural estratéxico desde onde se pode observar a morfoloxía do macizo en todo o seu esplendor, onde habita o oso pardo.
4. O Habita do Oso: A bosque de ribeira e os abeleirais que rodean os camín. Aínda que o animal é esquivo, saber que estás nun territorio onde os osos camiñan dálle unha aura diferente á expedición.

Onde comer e recuperar forzas

Despois detal esforzo, o corpo pide «cucharún» e comida reconfortante. A gastronomía dos Ancares é contundente, pensada para os duros días de inverno e de traballo no campo.

Se escollemos iniciar a ruta en Suárbol, unha boa opción é o restaurante Casa Meleira. Ofrece cociña tradicional caseira, con cociñas como potes, cocidos montañeses e carnes á brasa. A cantidade é xenerosa e o trato é moi atento.

Na vertente galega, tras completar a descensa, unha parada obrigatoria é en Cervantes, onde se poden probar as excelentes carnes de tenreira galega, os queixos artesáns da zona e uns chuletones que son unha auténtica marabilla.

Non esquezamos o imprescindible: un bo anaco de pan de centea (o mesmo que se usaba para facer o colmo dos teitos) con unto ou manteiga, acompañado dunha infusión de camomila dos Ancares para reposar as pernas.

Aloxamento: Durmir nos Ancares

Para quen queira vivir a experiencia completa, durmir nos arredores do macizo é a mellor opción para partir cedo ou para descansar tras a ruta.

• Casa Meleira II (Suárbol): Ademais de restaurante, ofrecen habitacións rústicas pero moi confortables. É a opción máis práctica para estar a pé de ruta.
• Albergue A Pombeira (Balouta): Unha opción máis económica e de espíritu máis montañeiro. Permite dormir nun contorno incrible, rodeado das famosas cabanas de colmo.
• Hotel Casa Convento (Cervantes, Lugo): Na parte galega, este hotel ofrece unha estadía con máis luxos e unha piscina exterior ideal para recuperar a musculatura tras un duro día de sendeirismo.

Mellor época para realizar a travesía

Elixir cando vir aos Ancares é clave para gozar da experiencia ao máximo.

• Primavera (de abril a xuño): É unha época espectacular. A neve comeza a derreter, os ríos levan moita auga e os prados están dun verde brillante. É a época das flores silvestres e cando a fauna, incluído o oso, está máis activa. O porén é que o tempo pode ser moi inestable.
• Verán (de xullo a setembro): É cando os días son máis longos e as temperaturas son benignas nas cotas altas, sendo un excelente refuxio para fuxir da calor do litoral. Con todo, as néboas poden aparecer de repente, reducindo a visibilidade. Ademais, é a época na que poden atoparse máis sendeiros na montaña.
• Outono (de outubro a novembro): Sen dúbida, a época preferida de moitos fotógrafos e amantes da natureza polas cores que adquiren os bosques de frondosas, abeleiras e bidueiros. É tamén a época de霖es, co que hai que ir con calzado impermeable.
• Inverno (de decembro a marzo): Aconsellable só para montañeiros moi experimentados. A neve pode cubrir as pegadas e os teitos de colmo toman un aspecto conto de fadas, pero os riscos de aludes e hipotermia son reais. O frío é moi severo.

Cómo chegar ao macizo de Ancares

A vantaxe de empezar en Suárbol (León) é que está mellor comunicado por estrada asfaltada.

• En coche: Desde Lugo, tomar a LU-625 cara a Navia de Suarna e logo desviarse cara a Cervantes. Alí pódese coller a estrada que sobe cara ao puerto de Ancares (CL-635) ou os camín veciñais que levan aos distintos vales, dependendo do noso punto de inicio. Desde Asturias, pódese chegar polo puerto de Ventana.
• Transporte público: Desafortunadamente, o transporte público directo ata os puntos de inicio das rutas é practicamente nulo. A mellor opción é usar un vehículo propio ou organizar un taxi desde as vilas principais (como Cervantes ou Piedrafita).

En resumo, a travesía do macizo de Ancares é unha daquelas experiencias que todo amante da natureza e do sendeirismo en Galicia ten que marcar na súa axenda. Unha viaxe no tempo a través dos seus teitos de colmo e unha cita coa maxia do oso pardo no seu propio hábitat.

¿Listo para tu viaje a Galicia?

Ahorra hasta un 25% en Expedia

Cancelación flexible · Paga en el hotel · Programa de recompensas