Travesía do Ancares lucense: teitos de palha e bosques de faias

Travesía do Ancares lucense: teitos de palha e bosques de faias

A serra dos Ancares é un dos últimos refuxios salvaxes de Galicia. Declarada Reserva da Biosfera, este territorio fronteirizo entre Lugo e León esconde unha das paisaxes máis auténticas e místicas da nosa xeografía. A Travesía do Ancares lucense non é unha simple sendeirada; é unha inmersión nunha cultura milenaria, unha viaxe no tempo entre teitos (covas tradicionais de tellado vexetal) que semellan xurdidos dun conto de fadas e bosques de faias centenarios que acubillan o mellor patrimonio natural do noroeste peninsular. En engalicia.info, convidámosche a calzar as botas para descubrir un dos tesouros máis fermosos e esixentes do noso país.

Descrición da ruta

A travesía adoita tomar como punto de partida a pequena aldea de Suárbol, xa que permite un percorrido circular que abarca a esencia da vertente galega. O camiño comeza ascendendo suavemente por pistas forestais e sendeiros que se internan no val do río do Cervo. Á medida que se gaña altitude, a vexetación transfórmase. Os piñeiais e matogueiras dan paso ao gran protagonista botánico dos Ancares: o faiaval.

O fragor dos bosques de faias acompaña ao sendeirista durante boa parte do percorrido, ofrecendo un espectáculo cromático diferente segundo a época do ano. O choco do camiño, a miúdo lodoso e irregular, esixe respecto e atención. Ao saír da cortiza forestal, a ruta enfróntase aos cumios, onde a vexetación rastrera deixa ver unha panorámica abraiante das serras circundantes. Ao pasar polo alto de Cuiña e acercarse ao pico Muralla, sentes a auténtica magnitude deste mar de montañas.

Planifica tu escapada a Galicia

Hoteles en Galicia con las mejores ofertas

Ver en Expedia →

A parte máis emotiva e cultural da travesía prodúcese no descenso, cando o sendeiro se desvía para visitar as pallozas de Area ou Suárbol. Estas construcións de orixe prerromana, redondas ou ovais, cos seus característicos teitos de palha, explícanlle ao visitante a dureza da vida destes montañeses que, illados pola neve durante meses, desenvolveron unha arquitectura perfectamente adaptada a un contorno extremo.

Distancia, dificultade e duración

A travesía clásica, ben sexa en xornada única ou dividida en dúas etapas durmindo en refuxio, rolda os 21 quilómetros de distancia. A des kilometría concreta dependerá das variantes de sendeiro que se escollan.

• Dificultade: Moderada-Alta. Aínda que non existen grandes pasos de escalada, o elevado desnivel, o terreiro frecuentemente enlamado e a proximidade dos cumios (que implican risco de densa néboa) requiren experiencia previa en montaña e unha boa condición física.
• Desnivel positivo: Aproximadamente 1.200 metros.
• Duración estimada: Entre 7 e 9 horas, dependendo do ritmo e das paradas. Moitos sendeiristas optan por facela en dúas xornadas (uns 12 km/día) para gozar con calma dos bosques e da cultura local.

Puntos de interese

Esta ruta está apertada de atractivos e encantos que van máis aló do sendeirismo puro:

• O Bosque Máxico: Un anaco de fraga de faias situado no canellón do Cervo. A súa atmosfera cerrada, con troncos curvados e musgo, posúe omaxio dun lugar de lendas.
• As Pallozas de Suárbol e Area: O gran reclamo cultural. Algunhas seguen habitadas, outras rehabilitáronse como museos etnográficos. Os seus teitos de palha (xeralmente de centeo) son a imaxe icónica dos Ancares.
• Pena Cuiña: O segundo cumio máis alto de Galicia (1.987 metros). As vistas desde aquí sobre os vales de Navia, Ibias e o propio macizo son impresionantes.
• Pico Muralla: A 1.955 metros de altitude, forma unha barreira rochosa natural que fai de fronteira entre comunidades e sorprende polas súas formas caprichosas.
• Corredoiras tradicionais: Vellos camiños empedrados que conectaban as aldeas antes da construción das pistas, hoxe un pracer para os peregrinos e sendeiristas.

Onde comer

A cociña nos Ancares é calorosa, contundente e profundamente enraizada na tradición. A escaseza de grandes restaurantes vese compensada pola calidade das casas de comidas das aldeas.

Taberna O Coto (Suárbol): Un clásico ineludible. É o lugar perfecto para repoñer forzas. As súas racións de empanada, chourizo á brasa, queixo local e un bo prato de caldo galego son espectaculares. A decoración rústica e a amoreira fai que te sintas coma na casa dun familiar.

Casa Faustino (Santa Cruz do Val de Santalla): Un pouco máis afastado da ruta principal pero merecedor da visita se te desprazas en coche. Destaca o gando de leite de carga e os pratos de cocho e tenreira de alta calidade.

En case calquera bar pequeno das aldeas do percorrido poderás probar o típico chisco ou celebración local, unha rosca de pan doce que é un acompañamento perfecto para o café. Tamén, non esquezas de levar na mochila froitos secos ou unha empanada para facer un avituallamento no cumio.

Aloxamento

Para quen queira facer a travesía en varios días ou simplemente prolongar a experiencia, os Ancares ofrecen opcións rurais cheas de personalidade:

• Refuxio Outeiro: Pertencente ao concello de Cervantes, é un refuxio de montaña aberto que resulta moi útil para os que fan a ruta lixeira. Ten cheminea e mesas, pero sen tenda de servizo.
• Casa Fonte Merlás (Navia de Suarna): Unha fermosa casa de turismo rural xestionada con moito coidado. Ofrece Habitacións con vistas aos outeiros e o abrazo que require unha escapada de natureza.
• A Palloza de Apiaduiros (Suárbol): A experiencia definitiva. Trátase da posibilidade de durmir nunha auténtica palloza rehabilitada para tal fin. É preciso reservar con moita antelación.
• Albergues en Navia de Suarna e Cervantes: Se se precisa unha opción máis convencional ou a prezos máis económicos, os municipios limítrofes contan con pensiones e albergues de peregrinos.

Mellor época para facer a travesía

Escoller cando ir aos Ancares é fundamental para gozar da experiencia con seguridade.

Outono (outubro e novembro): É, sen dúbida, a época máis фотогénica e máis popular. O bosque de faias tírase de cor: vermello vivo, laranxa, dourado e cobre. O tempo adoita ser estable en forma de días claros e fríos, ideais para camiñar sen calor. O único pero é a posibilidade de chuvia.

Primavera (abril e maio): O desxeo e as choivas primaverais enchen os ríos, facendo que o val estea verde e brillante. É unha época excelente para evitar o masivo afluencia de outono. Deberás prestar atención ás treboadas repentinas.

Inverno: Non se recomenda para a maioría dos sendeiristas. Os cumios están cubertos de neve e xeo de decembro a marzo. A beleza é extrema, pero require montaсismo de alta montaña, material específico (crampons, piolet) e coñecemento do contorno.

Verán: Demasiado caloroso para gozar do esforzo, ademais de ser a estación con máis risco de lumes forestais e cunha paisaxe máis murcha.

Cómo chegar

A accessing aos Ancares lucenses forma xa parte da aventura. A soidade e a distancia aos grandes centros urbanos protexeron esta zona.

En coche: O acceso máis habitual dende o interior de Galicia faise dende Lugo, collendo a N-VI cara a A Poniente, desviándote en Becerreá cara a Cervantes. Outro acceso moi espectacular é dende a comarca do Navia de Suarna, pola estrada LU-722 que sobe dende Fontei, unha estrada de montaña con vistas de cortar a respiración pero con moitas curvas que require unha conducción coidadosa.

Transporte público: A situación é complexa. Existen servizos de autobús (da empresa Alsaaa ou Monbus) que conectan Lugo con Becerreá e con Cervantes, con frecuencias limitadas. Non hai transporte directo ás aldeas altas como Suárbol. Por tanto, dispor de vehículo propio ou organizar un traslado cun taxi local é case imprescindible para a maioría dos visitantes.

Recomendacións para a túa aventura

Antes de partir, lembra que os Ancares son un contorno fráxil. Segue sempre os sendeiros sinalizados, non deixes residuos e, sobre todo, evita alterar as construcións históricas nin a flora. É imperativo levar calzado de montaña resistente á auga, roupa de abrigo (mesmo en verán os cumios poden ser fríos), e provisión de auga e comida. Imprime ou garda no móbil a pista GPS da ruta, xa que a cobertura é case inexistente nos vales máis profundos.

A Travesía do Ancares lucense esperta todos os sentidos, pola súa fermosura e o seu peso cultural. Camiñar entre teitos de palha e baixo a volta das pólas das faias de Ancares é o recordo impagable do que Galicia ten de máis fermoso, sinxelo e eterno.

¿Listo para tu viaje a Galicia?

Ahorra hasta un 25% en Expedia

Cancelación flexible · Paga en el hotel · Programa de recompensas