Senderismo pola senda das pontes do río Tea (Ponteareas)

Introdución: un camiño de pedra e auga

No corazón do Baixo Miño, a vila de Ponteareas agocha un dos seus tesouros máis fermosos: a Senda das Pontes do Río Tea. Este percorrido, de apenas 4 quilómetros (ida e volta por un mesmo camiño, aínda que se pode alongar), é unha xoia para quen busca mergullarse na natureza sen renunciar á historia e á arquitectura popular. O río Tea, que dá nome á comarca, esculpe meandros e pequenos regatos, e as pontes —algunhas romanas, outras medievais e modernas— son as verdadeiras protagonistas. Pero non só de pedra vive esta ruta: fragas de ribeira, muíños abandonados e o son constante da auga crean unha atmósfera de calma profunda. Se buscas un plan para desconectar, respirar ar puro e camiñar entre a memoria das xentes que habitaron estas ribeiras, a senda das pontes é o teu lugar.

O percorrido é sinxelo, apto para todos os públicos, e está perfectamente sinalizado. Ao longo dos seus 2 km de ida (uns 4 km totais se regresas polo mesmo camiño, aínda que podes facer un pequeno desvío para volver por outra beira), atoparás pontes de distintas épocas, restos de muíños, petróglifos e unha paisaxe de bosque de galería que invita a parar, respirar e fotografar. É, sen dúbida, un dos paseos fluviais máis fermosos de Galicia.

Pontes, muíños e petróglifos: o que verás na senda

Ponte de San Mateo (ou Ponte Vella)

O inicio simbólico da senda. Esta ponte de orixe medieval, con arcos de medio punto e perfil alombado, cruza o Tea xusto no núcleo urbano. Desde aquí comeza o camiño de ribeira. As súas pedras gardan séculos de tránsito de carros, persoas e animais. Mira cara abaixo: o río forma pequenos rápidos que brillan coa luz da tarde. É o punto de partida ideal e xa che fai sentir que estás a pisar historia.

¿Buscas alojamiento en Galicia?

Compara precios en hoteles, casas rurales y apartamentos

Ver en Expedia →

Ponte dos Remedios

A poucos metros augas arriba, esta ponte de perfil máis moderno (século XX) contrasta coa anterior. Pero o seu encanto está no contorno: desde ela podes ver a Fervenza dos Remedios, unha pequena caída de auga que no inverno se volve impoñente. As rochas graníticas moldeadas pola auga crean piscinas naturais onde no verán a xente refrescarse. A ponte, ademais, dá acceso á capela dos Remedios, unha pequena ermida encantadora.

Ponte de San Lourenzo (ou Ponte do Saborido)

Un dos puntos máis fotografados. De orixe romana (aínda que moi reformada), esta pequena ponte de dous arcos desiguais está semiagochada pola vexetación. As súas pedras enormes, xuntas sen argamasa, son unha mostra de enxeñería antiga. Cruza o regato Saborido, afluente do Tea. Ao lado hai un muíño restaurado que ás veces abre as súas portas. O son da auga batendo nas rochas e a sombra dos amieiros fan deste recuncho un dos máis máxicos.

Os muíños da ribeira

Ao longo da senda verás restos de catro ou cinco muíños de auga. Algúns están en ruínas, outros parcialmente reconstruídos. O máis coñecido é o Muíño de Xan, preto da Ponte de San Lourenzo. As súas paredes de pedra e as canles (os «cortellos») aínda se distinguen. Son testemuñas da economía rural que moeu o gran durante séculos. O concello colocou paneis explicativos con fotos antigas: podes imaxinar o ruído das mós e a vida ao redor destes enxeños.

Petróglifos da Laxe da Rata

Un pequeno desvío sinalizado (a uns 200 metros do camiño principal) leva a unha laxe granítica con gravados rupestres. Non son tan espectaculares como os de Mogor, pero teñen un encanto especial: círculos concéntricos e cazoletas que os arqueólogos datan na Idade de Bronce. O lugar está rodeado de carballos e silencio. Unha parada obrigada para os amantes da arqueoloxía.

Ponte do Burgo (ou Ponte Nova)

Xa case ao final da ruta (se continuas cara a Ponteareas desde a outra beira), esta ponte de finais do século XIX ten un arco de ferradura moi fotoxénico. Desde ela podes ver a confluencia do Tea co regato do Saborido. É un bo sitio para descansar e comer algo, pois hai uns bancos de pedra. Augas claras e cantos de aves: o paraíso.

Datos prácticos (todo o que precisas saber)

Como chegar: Ponteareas está ben comunicada por estrada (PO-510, A-52). Se vés desde Vigo, colle a A-52 ata a saída 43 (Ponteareas Norte). Hai aparcadoiro público preto da ponte de San Mateo (Rúa da Ponte). Tamén podes chegar en autobús (línea Vigo–Ponteareas) e baixar no centro.

Equipamento: Recoméndase calzado con sola adherente (as pedras molladas poden ser esvaradías). Auga (non hai fontes ao longo da ruta) e algo de comer. Bastóns de sendeirismo opcionais (non necesarios).

Consellos para gozar da senda

• Madruga ou vai á tarde: a luz da mañá e do atardecer doura as pedras e a vexetación. Ademais, en días de moita calor, as horas centrais son pesadas.
• Coidado coas pedras molladas: as pontes e as laxeiras poden estar esvaradías, especialmente despois de chover. Camina con precaución e usa calzado con tracción.
• Leva roupa de capas: a sombra do bosque mantén a humidade, pero cando sae o sol pode facer calor. Unha chaqueta lixeira é boa idea.
• Non deixes residuos: a senda está moi limpa e ben coidada. Lévate o lixo contigo e respecta a flora e fauna.
• petróglifos: se te desvías á Laxe da Rata, non pises os gravados (están protexidos). Admíraos con respecto.
• Aplicacións útiles: descarga o mapa offline de Wikiloc ou Maps.me. A cobertura móbil é irregular nalgunhas zonas do bosque.
• Combinar con outras visitas: despois da ruta, aproveita para coñecer o centro histórico de Ponteareas, a praza Maior e a igrexa de San Miguel.

Mellor época para percorrer a senda

A Senda das Pontes do Río Tea é fermosa durante todo o ano, pero cada estación ten o seu encanto. Aquí tes un resumo:

Primavera: as árbores de ribeira (amieiros, freixos, salgueiros) están no seu máximo verdor. O nivel do río é bo e as fervenzas mantéñense vistosas. As flores silvestres, como os lirios amarelos, alegran o camiño. Temperaturas suaves (15-22°C). Sen dúbida, a época ideal.

Verán: días longos e calor. O río baixa caudal, pero as piscinas naturais (como a dos Remedios) son perfectas para bañarse. A sombra do bosque mitiga a calor. Madruga para evitar as horas de máis sol. As pontes ofrecen recunchos de sombra para descansar.

Outono: as cores cobrizas e amarelas das follas transforman a senda. O río leva máis auga e o son da corrente é relaxante. As mañás con néboa crean unha atmosfera case mística. É unha época tranquila (menos visitantes).

Inverno: o caudal aumenta e a fervenza dos Remedios está espectacular. Os días curtos e a humidade fan que o camiño estea máis escorregadizo, pero a luz ba

¿Listo para tu viaje a Galicia?

Ahorra hasta un 25% en Expedia

Cancelación flexible · Paga en el hotel · Programa de recompensas