Ruta das Pontes Colgantes de Ribeira de Piquín: vertixe no Eo

Por redacción de engalicia.info

Ruta das Pontes Colgantes de Ribeira de Piquín: vertixe no Eo

Se hai un traxecto que conxuga a maxia dos bosques autóctonos galegos coa adrenalina pura das alturas, ese é a Ruta das Pontes Colgantes de Ribeira de Piquín. No corazón da comarca de Meira, onde a provincia de Lugo fai fronteira natural con Asturias, o río Eo esculpiu ao longo dos milenios un canón espectacular. Este percorrido, que cruza dunha beira a outra do val mediante estruturas metálicas suspendidas no baleiro, converteuse nun dos exemplos máis impresionantes de turismo activo en Galicia. Preparade as botas de montaña, porquevos aseguro que esta ruta vos vai deixar sen folgos.

Descrición do percorrido: camiñando sobre o abismo

A ruta iníciase na área recreativa de A Pena do Forno, un lugar idílico a beiras do río Eo, onde o murmurio da auga xa nos adianta a exhubeirancia natural que nos agarda. Desde o primeiro paso, o camiño introdúcese nun fragoso bosque de ribeira dominado por amieiros, salgueiros e, sobre todo,.carballos centenarios que cobren o chan de codal. Mais o verdadeiro protagonismo desta senda non son as árbores, senón as vistas e as estruturas que as enlazan.

Planifica tu escapada a Galicia

Buscar en Expedia con las mejores ofertas

Ver en Expedia →

A medida que avanzamos polo canón, o sendeiro vai gañando altitude de forma suave pero constante, ofrecendo miradoiros naturais de cortaría. De súpeto, a floresta ábrese paso e aparece a primeira das pasarelas. A sensación é indescriptible. Baixo os nosos pés, unhas táboas de madeira e unha estrutura metálica soportan o noso peso, e ao mirar cara a abaixo, a varias decenas de metros, o río Eo flúe con forza, reducido a un fío de auga turquesa e branca entre as rochas. O movemento da ponte, ao camiñar por ela, produce unha suave pero electrizante oscilación que fará que o corazón se vos acelere.

O traxecto conta con varias pontes colgantes e pasarelas en bisté que se van sucedendo, salvando pequenos regatos e entrantes do canón. Cada unha delas ofrece unha perspectiva diferente do val. Noutrora, percorrían estes paraxes fariñeiros e pescadores; hoxe, as pontes conectan os antigos camiños de montaña, permitíndonos completar un circuíto de rara beleza paisaxística. A volta realízase por un camiño paralelo ao de ida, situado a maior altitude, o que permite contemplar as pontes desde fóra e apreciar a vertixe de miralas desde unha perspectiva aérea. É unha viaxe ao fondo dos canóns fluviais do interior lucense, un territorio salvaxe e monumental.

Puntos de interese ao longo do camiño

• As Pontes Colgantes e Pasarelas: O gran reclamo. Son varias estruturas de aceiro e madeira que cruzan o canón do Eo. A principal ten máis de 20 metros de longo e suspéndese sobre un abismo de máis de 30 metros de altura. A oscilación ao camiñar forma parte da experiencia.
• O Canón do Eo: A acción erosiva do río creou unha garganta fluvial de paredes case verticais cubertas de vexetación. A heteroxeneidade cromática na风口 (miradoiro) é espectacular en calquera época do ano.
• O Bosque de Carballos e Amieiros: A fraga que rodea a ruta é unha mostra excepcional do bosque atlántico galego. A humidade constante propicia a aparición de musgos e fieitos de dimensions considerables, así como a presenza de aves rapaces que voan a cotío sobre o canón.
• A Pena do Forno: A área recreativa onde finaliza a ruta é un excelente lugar para observar o río e descansar, habilitada con mesas e fornos tradicionais de leña que invitan a realizar unha merenda campestre.

Recomendacións para o camiño

Aínda que a ruta se atopa sinalizada e acondicionada, o turismo activo require sempre de sentido común. Recoméndase encarecidamente levar calzado de montaña con boa adherencia, xa que as pasarelas poden estar molladas pola brétema matutina ou por salpicaduras. Lembrai levar auga abondo, un pequeno agasallo de enerxía e, sobre todo, camiñar con precaución e respeto polo medio ambiente, evitando deixar fóra do lixo ningún tipo de refugallo. Se facedes a ruta con cans, debe rexerse por amigable pero debe ir atado nalgunhas das zonas das pasarelas por seguridade.

Onde comer: reponer enerxías con produto local

Despois de colgar das alturas, o corpo pide terra e comida reconfortante. Na zona de Ribeira de Piquín e nos concellos veciños (como Meira ou Pol), atoparemos establecementos onde gozar da auténtica gastronomía da montaña lucense.

Taberna O Camiño (Ribeira de Piquín)

Unha clásica taberna de montaña. Destacan as súas racións xenerosas de queixo do país, lacón con grelos e, se é tempada, unhas lampreas preparadas de forma tradicional. É o lugar perfecto para compartir unhas cervexas frías logo da ruta.

Restaurante A Fornela (Meira)

Se prefiredes pratos máis contundentes, preto da contorna da laguna de Meira atoparedes este restaurante que fai unha cocción de forno tradicional lento. As costelas de tenreira galega asadas e os cabaciños á brasa son unha parada obrigatoria.

Aterraxe na morte de Castro (Pol)

Un pouco máis afastado, pero recomendable se queredes coñecer outras terras. Destacan as súas empanadas de millo e peixe, e a variedade de postres caseiros, incluíndo unha excelente bica.

Aloxamento: durmir na montaña lucense

A tranquilidade da zona é absoluta, facéndoa un destino ideal para desconectar da urbe.

• Casa Rural O Penedo: Unha restaurada casa de lareira situada nun outeiro preto de Ribeira de Piquín. Ofrece unha vista excepcional sobre o val do Eo e un trato familiar inigualable.
• Hotel Spa Meira: Para quen busque unha experiencia máis relaxante logo do esforzo físico, este establecemento na vila de Meira ofrece habitacións confortables e tratamentos de relaxación muscular.
• Albergue Turístico A Ribeira: Se viaxades cun orzamento máis axustado ou facedes o camiño en grupo, este albergue ofrece camas confortables e cociña comunitaria, así como unha atmosfera cálida e acolledora.

Mellor época para realizar a ruta

A beleza desta ruta é que cambia de cor ao longo das estacións. O outono (outubro e novembro) é, para min, a época máis espectacular. Os amieiros e carballos se despiden cubrindo o chan de codal e somerxendo o canón en cores cálidas (ocre, laranxa, amarelo). Ademais, o caudal do Eo adoita ser máis alto tras as choivas de setembro, facendo que o río vexa con máis forza polo fondo do canón.

A primavera (abril e maio) é outra excelente opción. A vexetación estalla nun verde intenso, os paxaros cantan sen parar e as choivas de abril crean pequenos regatos temporais que baixan polas paredes do canón. O verán pode ser unha boa época para evitar os días chuviosos, mais o caudal do río adoita ser moito menor e as cores do bosque son máis monótonas. O inverno é posible, pero cómpre extremar as precaucións porque o frío, a xeada e a neve poden facer que as pasarelas estean moi esvaradías.

Cómo chegar a Ribeira de Piquín

Ribeira de Piquín atópase no nordeste da provincia de Lugo. O acceso faise habitualmente desde a capital lucense.

En coche: Desde Lugo capital, tomade a N-640 en dirección a Viveiro. Tras uns quilómetros, no encoro de Lugo (antes de chegar a Rábade), xirade cara á OU-575 en dirección a Meira. Ao chegar a Meira, continuade pola LU-750 en dirección a Ribeira de Piquín. A viaxe en coche dende Lugo ten unha duración aproximada de 1 hora e 15 minutos.

Coordenadas do inicio (Área recreativa A Pena do Forno): Para os máis modernos, podedes poñer no GPS ou Google Maps «Área recreativa A Pena do Forno» ou usar as coordenadas de latitude e lonxitude: 43.1892 N, -7.0881 W. Hai un aparcadoiro de terra habilitado para os vehículos.

A Ruta das Pontes Colgantes de Ribeira de Piquín é, en definitiva, un reto persoal e un bautismo de natureza para todo amante dos espazos abertos. Unha experiencia de turismo activo inesquecible que vos fará sentir a forza e a vertixe dunha Galicia auténtica e salvaxe. Animádesvos a cruzar as súas pontes?

¿Listo para tu viaje a Galicia?

Ahorra hasta un 25% en Expedia

Cancelación flexible · Paga en el hotel · Programa de recompensas