Ascensión ao Pico Touriñán: o punto máis occidental de Europa

No extremo noroccidental da costa galega, onde o Atlántico golpea con forza contra os cantís graníticos, atópase o Pico Touriñán. Con 158 metros de altitude, este promontorio non destaca pola súa altura, senón pola súa importancia xeográfica: é o punto máis occidental da Europa continental, un fito que atrae a viaxeiros e afeccionados ao sendeirismo de todo o mundo. A ascensión a este lugar, que forma parte do concello de Muxía, na provincia da Coruña, ofrece unha experiencia única: a combinación da natureza brava da Costa da Morte, as lendas celtas e a sensación de estar no fin da terra. Neste artigo, detallamos a ruta a pé desde a aldea de Touriñán, cun percorrido curto pero intenso, ideal para quen busque conectar co océano e a historia.

A ruta comeza na aldea de Touriñán, situada a uns 10 quilómetros de Muxía. O camiño, sinalizado e de fácil acceso, percorre unha pista de terra que serpentea entre prados verdes e muros de pedra, típicos da paisaxe agraria galega. Ao avanzar, o son das ondas faise cada vez máis presente, acompañado do vento salino que vén do mar. A subida é suave, pero o terreo pode volverse irregular nos últimos metros, con tramos de lousa e herba mollada, especialmente en días de chuvia. A duración total da ascensión é duns 45 minutos a 1 hora, dependendo do ritmo, e a distancia é de apenas 1,5 quilómetros (ida). É un percorrido de dificultade baixa, accesible para a maioría das persoas, aínda que se recomenda calzado adecuado para evitar esvaróns. O desnivel positivo non supera os 50 metros, o que fai que sexa unha excursión relaxada, pero chea de fermosas panorámicas.

Unha vez no cume, a vista é impresionante. Desde o alto do cantil, o mar esténdese nun horizonte infinito, sen nada entre o visitante e América. Na zona, pódense ver as ruínas do antigo faro de Touriñán, unha construción de 1820 que guiou os navegantes durante séculos, substituído hoxe por un moderno faro automatizado. Este lugar ten unha forte carga simbólica: o mítico Finis Terrae romano, o «Morte» celta, onde se cre que as almas partían cara ao outro mundo. Ao pé do cantil, as ondas rompen con forza, creando unha brétema que engade un aire místico. Nos días claros, pódese divisar a costa de Muxía, o monte Pindo e incluso as Illas Sisargas. Recoméndase levar prismáticos para apreciar a fauna mariña, como gaivotas, corvos mariños e, con sorte, golfiños nas augas próximas.

Ofertas de viaje a Galicia

Ahorra un 25% o más en tu alojamiento — hasta un 25% de descuento

Ver en Expedia →

Ademais do faro, outro punto de interese é a antiga fábrica de salgadura de peixe, que data do século XIX e que mostra a importancia histórica da pesca na zona. Nas proximidades, hai pequenas calas de area escura onde os máis aventureiros poden baixar con coidado para tocar a auga, aínda que non se recomenda o baño debido ás correntes e ao forte oleaxe. A ruta completa, incluíndo a volta, pode facerse en 2-3 horas se se goza das vistas e se tiran fotos. Como consello, levar auga e algo de comida, aínda que non hai zonas de descanso con servizos; o mellor é facer un picnic no cume se o tempo acompaña.

Despois da ascensión, a gastronomía local pete que se probe en Muxía ou en restaurantes próximos. Os pratos típicos inclúen o polbo á feira, preparado á pedra, as empanadas de xoubas ou berberechos, e os mariscos da ría, como as navallas e os camaróns. Un bo lugar para comer é o Restaurante A Garita, no porto de Muxía, que ofrece menús do día con produtos frescos e vistas ao mar. Outra opción é o Mesón O Faro, especializado en cociña tradicional galega, con pratos como lacón con grelos ou caldeirada de pescada. Os prezos son moderados, entre 15 e 25 euros por persoa. Para quen prefira algo máis informal, hai pulperías na vila que serven racións económicas.

No que respecta ao aloxamento, Muxía conta con varias opcións para todos os gustos. O Hotel Rústico O Camiño dos Faros, preto do porto, ofrece habitacións dobres desde 60 euros a noite, con vistas ao mar e almorzo incluído. Tamén hai casas rurais como A Casa do Mar, na aldea de Touriñán, con capacidade para 4 persoas e cociña equipada, ideal para grupos. Outra alternativa é o camping A Costa da Morte, a 5 quilómetros, con parcelas para tendas e caravanas, desde 20 euros a noite. Recoméndase reservar con antelación, especialmente en tempada alta (verán e Semana Santa).

A mellor época para visitar o Pico Touriñán é na primavera (abril-xuño) e no outono (setembro-novembro), cando o clima é máis suave e as multitudes son menores. No verán, o tempo é bo, pero a afluencia de turistas pode ser alta, sobre todo en agosto. No inverno, as tormentas son frecuentes e o vento pode ser moi forte, polo que se require precaución. A luz do solpor, especialmente nos meses de outono, crea unha atmosfera máxica, co océano dourado e o faro iluminado. Para evitar a néboa matinal, recoméndase comezar a ruta ás 10 da mañá.

Para chegar ao Pico Touriñán, a mellor opción é o coche particular. Desde a Coruña, tómase a AC-552 ata Muxía (aproximadamente 1 hora e media), e desde alí, séguese a estrada local que leva á aldea de Touriñán. Hai un pequeno aparcadoiro ao final da pista, a uns 500 metros do inicio da ruta. Tamén se pode chegar en autobús desde Santiago de Compostela ou A Coruña a Muxía (con compañías como MonBus), e despois coller un taxi (uns 10 euros) ata Touriñán. Para os que fan sendeirismo de longa distancia, o Camiño dos Faros, un itinerario de 200 quilómetros pola costa, pasa por aquí, polo que se pode integrar nun percorrido máis amplo. En definitiva, a ascensión ao Pico Touriñán é unha experiencia inesquecible que mestura natureza, cultura e a maxia do fin do mundo, ideal para quen busca unha aventura accesible pero con gran impacto visual.