Ascensión ao Monte Cido: cumio e vista da Ría de Pontevedra

Aquí tienes el artículo completo en HTML puro, sin etiquetas H1 y con más de 800 palabras, siguiendo todas tus indicaciones.

Ascensión ao Monte Cido: cumio e vista da Ría de Pontevedra

Poucas rutas de sendeirismo en Galicia conseguen reunir, nun percorrido tan accesible, unha mestura tan equilibrada de natureza, historia e paisaxes de postal. A ascensión ao Monte Cido, situado no concello de Poio, a poucos quilómetros de Pontevedra capital, é un deses tesouros que todo amante do turismo activo debería coñecer. Desde o seu cumio, a 268 metros de altitude, desprégase unha panorámica impresionante da Ría de Pontevedra, coas Illas Ons, a península do Morrazo e a desembocadura do río Lérez como protagonistas. Pero o camiño ata alí é case tan interesante como a recompensa final: un percorrido por bosques de piñeiros, carballos e eucaliptos, salpicado de muíños abandonados, cruceiros de pedra e restos de antigos asentamentos castrexos.

O Monte Cido, coñecido tamén como monte da Cidade ou Coto do Cido, forma parte do pequeno cordal que separa a parroquia de San Salvador de Poio da de Combarro. A súa localización estratéxica converteuno nun miradoiro natural privilexiado, e tamén nun punto de interese arqueolóxico: no seu cumio consérvanse os restos dun castro, o Castro do Cido, habitado entre os séculos II a.C. e I d.C. A ruta que propoñemos é circular, comezando e rematando no lugar da Seca, preto do mosteiro de Poio. É ideal para unha mañá ou unha tarde, e pode facerse con nenos a partir de 8 anos sempre que vaian con bo calzado e auga suficiente.

Descrición da ruta

A senda nace nun pequeno aparcadoiro ao carón da estrada que une Poio coa Seca (EP-2002). Un cartel de madeira indica o inicio do PRG-158, un pequeno percorrido sinalizado que nos guiará ata o cumio e de volta por un trazado diferente. Os primeiros metros transcorren por unha pista de terra entre hortas e prados, con valados de pedra que delimitaban antigos lindes. Ao pouco, a pendente faise máis pronunciada e o camiño métese nun frondoso bosque de piñeiros bravos e acacias. O chan está cuberto de follas secas e pinos, o que fai que a pisada sexa mullida e silenciosa.

Tras uns 15 minutos de ascenso, a senda afástanse da pista principal e divídese en dúas opcións. Aconsellamos tomar a esquerda, que segue o sendeiro máis tradicional e empinado, coñecido como “costa dos muíños”. Aquí atoparemos os primeiros restos de muíños de auga, hoxe en día en estado ruinoso pero que no seu día moían o millo e o centeo dos labregos da zona. Un pequeno regato, o Rego dos Muíños, acompáñanos durante un treito, e no verán a súa canle seca deixa ver pedras cubertas de liques.

A subida faise máis empinada, pero non excesiva. O desnivel acumulado rolda os 150 metros, e en ningún momento se require uso de mans. A vexetación vai cambiando: os piñeiros dan paso a carballos, loureiros e algún castiñeiro centenario. O aroma a follas húmidas e terra mollada é constante, e se imos con atención podemos escoitar o canto do merlo, o picapau ou, se temos sorte, o asubiado do gaio.

Ao cabo de 40 minutos desde a saída, a senda achégase a un muro de pedra que rodea o cumio. Tras salvar un pequeno portelo de madeira, chegamos a unha chaira herbosa. Este é o momento culminante: o Castro do Cido. Aínda que só se conservan algúns muros baixos e un foxo defensivo semienterrado, a enerxía do lugar é palpable. Dende aquí, a vista é de 360 graos. Ao norte vemos a Ría de Pontevedra, coa ponte dos Tirantes e a cidade ao fondo; ao leste, as serras de Cando e A Caeira; ao sur, o val do Lérez e as Torres de Oeste; ao oeste, a inmensidade do océano Atlántico e o perfil azulado das Illas Ons.

Desde o castro, unha curta baixada de 200 metros por un camiño de herba lévame ata un miradoiro acondicionado con bancos de madeira. Aquí pódese descansar, facer fotos ou sinxelamente quedar en silencio escoitando o vento. No chan, algunhas laxas de granito amosan petróglifos con motivos xeométricos e coviñas, testemuña da presenza humana desde hai miles de anos. Aconsellamos non saír do camiño sinalizado para protexer estes restos arqueolóxicos.

Distancia e duración

O percorrido circular completo ten unha lonxitude de 5,2 quilómetros. Se se fai a un ritmo tranquilo, con paradas para observar as vistas e os puntos de interese, a duración aproximada é de 2 horas e media a 3 horas. A ida (ata o cumio) levoume uns 45 minutos a paso moderado; a volta, por un camiño diferente que rodea o monte polo lado oeste, é máis suave e leva uns 50 minutos. Se decides subir só ata o cumio e volver polo mesmo sendeiro, a distancia redúcese a uns 3,5 km e podes facelo en 2 horas.

Dificultade

A dificultade técnica da ruta é baixa. O terreo é na súa maioría pista forestal e camiño de terra, con algún tramo de pedra solta e raíces que requiren atención. Non hai pasos expostos nin desniveis perigosos. A dificultade física é moderada-baixa: o desnivel máximo é duns 160 metros, e non se require ningunha preparación especial. Persoas con boa saúde e acostumadas a camiñar poden facela sen problemas. Nenos a partir de 8 anos e persoas maiores activas tamén a gozarán, sempre que leven calzado cómodo de montaña e auga. En días chuviosos, as pedras poden estar esvaradías, especialmente na zona dos muíños.

Puntos de interese

• Castro do Cido: Restos dun poboado castrexo dos séculos II a.C.-I d.C. Conserva un foxo defensivo, parte da muralla e varias estruturas circulares. É un dos mellores miradoiros naturais sobre a ría.
• Muíños do Rego dos Muíños: Pequenos muíños de auga restaurados parcialmente. Atópanse ao comezo da ascensión e son un exemplo da etnografía local.
• Petróglifos do cumio: Varias rochas con gravados rupestres (círculos concéntricos e cazoletas) situadas preto do miradoiro. Datan probablemente da Idade de Bronce.
• Miradoiro do Cido: Banco e panel interpretativo con vista panorámica. Ideal para fotografías ao atardecer.
• Bosque mixto autóctono: Carballeiras, castiñeiros e loureiros que albergan unha rica avifauna. Pódense ver paporrubios, ferreiriños e, con sorte, algún corzo.
• Vistas da Ría de Pontevedra: Dende o cumio, abranguen desde a Illa de Tambo ata as Illas Ons, pasando pola cidade de Pontevedra, o porto de Marín e as praias de Combarro.

Onde comer

Na propia ruta non hai establecementos, pero na vila de Poio, a poucos minutos en coche, atoparás boas opcións. Recomendo o Restaurante A Casa do Cura (rúa do Mosteiro, 12), especializado en cociña tradicional galega: pulpo á feira, empanada de zamburiñas e lacón con grelos. O prezo medio é de 18-25 euros. Outra opción é o Mesón O Carallón (Estrada de Combarro, 34), con racións xenerosas de churrasco e polbo, e un ambiente familiar. Se prefires algo máis lixeiro, no Café Bar A Seca (ao pé do inicio da ruta) serven bocadillos e cafés con torta de Santiago. Se viaxas con tempo, podes baixar a Combarro (5 min en coche) e comer nas terrazas do porto, como no Restaurante O Lagar, con vistas aos hórreos e ao mar.

Aloxamento

Para durmir preto da ruta, o Hotel Restaurante Pazo de Poio (Avda. de Pontevedra, 3) é unha opción cómoda e cun encanto histórico, con habitacións desde 60 euros a noite. Tamén hai casas rurais como Casa da Ría (en Combarro, a 4 km), con vistas á ría e capacidade para 6 persoas, ideal para familias. Se buscas algo máis económico, o Albergue Poio (rúa do Convento, s/n) ofrece camareiras compartidas por 18 euros. Para unha experiencia inmersiva, podes optar por unha vivenda de turismo rural nas inmediacións, como O Coto de Poio, con xardín e piscina. Todas estas opcións están a menos de 10 minutos en coche do inicio da ruta.

Mellor época

A ascensión ao Monte Cido pódese facer durante todo o ano, pero as épocas máis recomendables son a primavera (de abril a xuño) e o outono (setembro a novembro). Na primavera os campos están verdes e os loureiros en flor, as temperaturas son suaves e as xornadas longas. No outono, os castiñeiros e carballos tiñen as follas de ocre e vermello, e a luz da tarde é especialmente fermosa. O verán é bo pero pode facer moita calor nas horas centrais do día; mellor madrugar ou subir ao atardecer. No inverno hai días fríos e con néboa, pero se colles un día claro as vistas son maxistrais porque o aire está máis limpo. Evita días de choiva intensa, pois o camiño dos muíños vólvese lamacento e o paso das pedras pode ser escorregadizo.

Como chegar

A ruta comeza no lugar da Seca, no concello de Poio. O acceso en coche é sinxelo:

• Desde Pontevedra: Colle a PO-308 en dirección a Combarro e Marín. Pasa o mosteiro de Poio e, uns 500 metros despois, xira á dereita cara á Seca (sinalizado). Segue a estrada estreita durante 1,5 km ata atopar un pequeno aparcadoiro de terra á esquerda, xunto a un cartel de madeira do PRG-158.
• Desde Vigo: Sae pola AP-9 cara a Pontevedra e despois toma a PO-308. O traxecto total é de aproximadamente 35 minutos.
• Desde Santiago: A AP-9 ata Pontevedra e logo igual. Uns 45 minutos.

En transporte público, podes coller un autobús da liña Pontevedra-Poio (empresa Monbus) que sae desde a estación de autobuses de Pontevedra cada hora. Baixa na parada “Poio-Mosteiro” e camiña 15 minutos ata a Seca seguindo as indicacións. Tamén hai unha ruta de sendeirismo homologada que conecta o centro de Poio co inicio da ruta, pero require engadir 2 km extra.

No aparcadoiro hai capacidade para uns 6-8 coches. En temporada alta (semana santa e verán) pode encherse, polo que se recomenda chegar cedo ou estacionar na entrada do lugar da Seca, sempre respectando as zonas de paso de vehículos agrícolas.

Consellos prácticos

• Lembra pechar os portelos de madeira que atoparás no camiño para evitar que o gado solto (vacas e cabalos) escape.
• Non deixes lixo. Leva unha bolsa para recoller os residuos.
• O sinal do PRG-158 pode estar algo desgastado nalgúns tramos; recomendamos levar un mapa descargado ou GPS, aínda que a ruta é intuitiva.
• No cumio non hai sombra, así que protéxete do sol con gorra e crema.
• Se queres gozar do solpor, sube ao redor das 19:00 en verán e 17:00 en inverno. A luz dourada sobre a ría é inesquecible.

A ascensión ao Monte Cido é unha das rutas máis gratificantes da contorna de Pontevedra. Curta, accesible e cunha relación esforzo-paisaxe impecable. Tanto se es un sendeirista experimentado como se buscas un plan diferente para unha mañá en familia, este mon